Licht op Verlies blog

Hoe krijgt mijn leven weer kleur?

2012 02 08

door Marjolijn Meijer

Martin

Over mijn gevoelens lag een grauwsluier. Ik verdoofde mezelf. Voelen was pijnlijk, dat wilde ik niet meer. Mijn dagen waren aaneengesloten, zonder uiterlijke ups en downs en vol met innerlijke spanning. Ik was zo bang, dat als ik me zou overgeven aan mijn verdriet, dat ik mijzelf dan zou verliezen. Deze emotionele verdoving hielp me om overeind te blijven.

Totdat ik vastliep. Alle inspanning die het kostte om overeind te blijven, zorgde voor zoveel spanning in mijn lijf, zodat ik ziek werd. Door mijn rug- en schouderklachten kon ik mijn werk niet meer doen. Ik was letterlijk verstijfd van de pijn. Ik lag in bed. De wereld was nog grauwer dan grauw.

Wat ik nu inzie, is dat mijn lijf weigerde om zo door te gaan en daarin mijn raadgever werd. Door alle letterlijke pijn, kwam ik opnieuw bij mijn emotionele pijn die ik geblokkeerd had. Daar lag de oorzaak. In het afgelopen jaar heb ik die grauwsluier kunnen oplichten. Er is weer kleur zichtbaar. Dat komt, omdat ik mezelf toestond om  mezelf te zijn, om als het ware weer kleurecht te zijn.


Als je het licht op je verlies zet, krijgt je leven weer kleur

In de winter is de aarde bedekt met een grauwsluier van verdorde bladeren en grassen. Of zoals nu, ligt er een witte laag sneeuw over de aarde. Als dan de lente aanbreekt, komt er kleur. De voorjaarsbollen zijn lang verstopt gebleven. Ze laten zich weer zien. Velden met narcissen zorgen voor een zee van geel. Hyacinten geuren en stralen blauw. De bloesems aan de bomen zijn wit tot zachtrood. Als je rouwt, verlang je er naar, of juist niet.

Toen ik zelf mijn eerste lente inging, nadat mijn partner was overleden, vond ik al die bloesems vreselijk. Te uitbundig, te schreeuwerig in de kleuren. Mijn innerlijke winter was niet voorbij. Ik kon er niet van genieten. Zwart en wit, dat was waarin ik mij thuis voelde. Ook mijn huis werd van binnen wit. Een witte kast, witte stoelen, de muren.

Het was mijn zwart-wil-tijd. Die had ik nodig. Waardoor ik het overzicht hield. Ik kon mezelf nog niet overgeven aan de kleuren van mijn ziel. Wit en zwart hielden de heftigheid in bedwang. Aan de lente moest ik wennen. Het buiten zijn, iedereen die er op uit trok. Juist toen voelde ik mij alleen.

Vervlakking heb je soms nodig om uiterlijk eerst je evenwicht te hervinden. Terwijl je weet dat het van binnen anders voelt. Emoties zijn intense zielenkleuren. Zij beheersen je en doen dat niet voor niets. Na een schijnbaar kleurloze tijd, breekt de kleur in je door. De kleur van rouw wil erkend worden. Kleur is alleen zichtbaar als je er het licht op zet. In een kast is een rode jas niet rood, maar grauw.

De emotie van boosheid heeft veel energie en kan ook destructief zijn. Als rood zichtbaar wordt, dan is dat ook voelbaar in warmte en passie. Smartegeel is de kleur van intens verdriet. Stralend geel met daarin, naast de rouw, de zonnige liefde voor diegene die je zo mist. Blauw is de kleur van de hemel. Als je weer hemelsbreed en -blauw de toekomst probeert te pakken, gieren de zorgen ook door je heen.

Kleuren laten je voelen dat je weer leeft. Zet de innerlijke schijnwerper op je eigen emoties. Ze mogen in het licht. De grauwsluier die alles bedekt, mag er een keer af. Wees er niet bang voor. Naast de boosheid, word je jezelf bewust van wat jij rechtvaardig vindt. Waar jij warm voor loopt. Naast de zorgen die je maakt, heb je weer oog voor de toekomst. Naast het verdriet, ervaar je weer dat je intens geniet van kleine momenten.

Het hele kleurengamma breekt open. Zoals een regenboog er alleen kan zijn als zon en regen tegelijkertijd aanwezig zijn. Als de zon het verdriet, de regensluier belicht. Je staat stil als er een regenboog aan de hemel zichtbaar is. Wees gerust wie je bent en zet je emoties in het licht. Zij geven je, door deze te uiten, juist ontspanning. Als je er toch bang voor bent, vraag er dan gerust hulp bij.

Hoe ga jij om met jouw (kleurrijke) emoties?

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: