Licht op Verlies blog

Hoe krijg ik weer perspectief?

2012 02 24

door Marjolijn Meijer

Danieke

Ik zag er geen gat meer in. Ik liep vast, omdat ik niet meer kon kiezen. Welke weg wilde ik inslaan? Ik zag alleen maar het begin, of de afslag, maar had geen idee waar ik zou belanden. Zelfs het wandelen, waar ik zoveel van hield, deed ik niet meer. Ik vertrouwde me er zelf niet meer in, of ik de weg weer terug zou vinden. Dus op den duur verzette ik geen stap meer en zat ik thuis in mijn stoel.

Vitrage voor de ramen, zonwering naar beneden, mijn gordijnen in de slaapkamer bleven soms gewoon dicht. Ik sloot mezelf op. Ik leefde als een zombie. Dat was het ook, omdat ik me van binnen ook zo voelde. Ik schaamde me ervoor. Mijn werk was in die periode belangrijk. Het gaf mijn dagen structuur. Thuis zat alles dicht, op kantoor stonden de deuren open.

Sommige collega’s dachten dat het best goed met me ging. Zij zagen het verschil niet met de periode voordat mijn moeder en vader overleden waren. Uiterlijk stortte ik me in mijn werk, dat had ik altijd al gedaan. Ik werkte eigenlijk nog harder dan ooit. Ik moest wel, want door mijn concentratieproblemen had ik gewoon meer tijd nodig om het werk af te krijgen.

Oefening

Perspectief

Zet vandaag eens het licht op waar je vastloopt: 

  • Waar loop je het meeste in vast?
  • Wat ben je in jezelf verloren?
  • Wat zou jou weer in beweging kunnen brengen?
  • Wat kun je daarin zelf doen?

Zet vandaag
een eerste stap
in doen wat jij
NU
zelf kunt doen.


Als je het licht op je verlies zet, krijg je weer perspectief

Mijn weekenden waren dus uiterst saai. Opgesloten in huis. Privé was er voor mijn gevoel geen enkel perspectief. Ik kon dat niet doorbreken. Op mijn werk was er een collega die er bij mij doorheen prikte. Aan haar liet ik merken hoe verschillend ik was. Thuis en op mijn werk. Zij stelde voor om een keer naar de bedrijfsarts te gaan.

Ook al voelde ik me niet echt ziek. Ik was wel behoorlijk uit balans. Ik moest wennen aan het idee. Uiteindelijk heb ik het wel gedaan. De bedrijfsarts luisterde, dacht mee en raadde aan om eens op de website van Licht op Verlies te kijken. Toen ik las over de training, had ik daar een dubbel gevoel bij. Allerlei andere mensen, met al hun eigen verdriet. Zou ik dat aankunnen?

Ik heb toch meegedaan met de Licht op Verlies-training. Toen ik die ochtend vertrok, wilde ik bij de eerste rotonde terug. Zo erg zag ik er tegenop.
 Wonderwel voelde het met elkaar al snel vertrouwd. De medecursisten wisten als geen ander hoe ik me voelde. Ook al had iedereen een eigen verlies. Door de oefeningen, de verhalen en de inzichten raakten we verbonden met elkaar. Er was warmte, begrip en aandacht.

We zetten in de training het licht op verlies. De sfeer was licht, er werd ook erg veel gelachen. Ik voelde me kilo’s lichter toen ik weer naar huis ging. De vitrage schoof ik weg. De zonwering omhoog en mijn slaapkamer baadde in het licht. Ik had door inzicht, overzicht gekregen en daardoor weer uitzicht.

Ik durfde het weer aan om lange wandelingen te maken. Ook al zie ik nu nog niet waar de weg heengaat, gaandeweg wordt mijn weg steeds duidelijker. Ik heb weer perspectief.

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: