Licht op Verlies blog

Hoe vind ik de weg eruit?

2012 03 01

door Marjolijn Meijer

Hans

‘Nadat mijn vriend Victor een einde aan zijn leven had gemaakt, voelde ik boosheid. Naar mijzelf, naar de wereld, naar zijn ouders en ook naar Victor zelf. Ik nam het vooral mezelf kwalijk dat ik er niet vaker als vriend voor hem was geweest. Ik wist niet dat hij zich zo beroerd had gevoeld. Dat hij in zijn wanhoop echt niet verder wilde.

Hoe wil ik zelf verder in een wereld die voor mij zo zinloos en waardeloos voelt? Ik heb het gevoel dat ik voor een afgrond sta, waarvan ik weet dat ik er doorheen moet, maar ik weet niet hoe!’

Oefening: De eerste stap

Soms wil je liever niet verder, omdat je niet weet wat je te wachten staat. Je blijft liever staan waar je staat. Dat is in ieder geval bekend. Je weet nu wat je hebt en als je verder gaat, weet je niet wat je krijgt.

Hoe zet je toch die eerste stap?

Vraag je allereerst het volgende af:

  • Hoe komt het dat ik stil sta?
  • Wat schrikt mij zo af?

Stel je eens voor:

  • Waar verlang je naar?
  • Hoe is het, als je het aandurft, om toch door het voor jou onbekende dal te gaan?

 Vertrouw jezelf  
om met het antwoord op deze vragen 
vandaag die eerste stap te zetten.

De weg er doorheen, is de weg eruit

Als je rouwt, dan is elke stap die je zet niet meer vanzelfsprekend. Het liefst sta je stil. Elke stap verder, brengt je gevoelsmatig verder weg van diegene die je verloren bent.

Waarom je die stap waarschijnlijk vermijdt, is dat je onbewust weet, dat je daarmee het ravijn van emoties in gaat. Dat je daar angstig voor bent. Bang om jezelf in je verdriet te verliezen. Bang voor de onzekerheid die er voor je ligt. Bang voor de boosheid die je in jezelf tegen komt. Deze afgrond ligt misschien wel gapend voor je. Deze is beangstigend en je kunt er niet omheen. De weg er doorheen, wil je die gaan?

Hans

'Ik heb de energie achter mijn emoties leren kennen. Het voelde alsof ik voor een afgrond stond. Ik moest er doorheen. Ook al leek de weg naar beneden onbegaanbaar. Ik ben deze toch aangegaan. Dat was voor mij de weg door mijn boosheid en door mijn angst heen.

Daar in het ravijn voelde ik me eerst ellendig en daarna kwam er een gevoel van kracht en rust. Als ik de weg naar beneden aandurf, dan kan ik ook het ravijn uit. Ik ben nog steeds met deze klim bezig en het uitzicht dat ik heb, wordt steeds beter.

De weg er doorheen, is voor mij de weg eruit.

Mijn keerpunt lag in de moed om het slot van mijn gevoel af te halen en hierover met anderen te praten. Zonder daarbij uit de bocht te vliegen en in verwijten te vervallen.

  • ik kwam mijn eigen vooroordelen behoorlijk tegen
  • ik kreeg meer respect voor anderen.
  • ik zag in, dat ik mijzelf beperkte door alleen maar op mijn eigen inzichten te vertrouwen
  • ik merkte dat ik in mijn proces anderen nodig had
  • door eerlijk te zijn naar mezelf en naar anderen, zette ik de beweging in naar -weer gaan leven-

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: