Licht op Verlies blog

De weg er doorheen, is je eigen weg herkennen

2012 03 08

door Marjolijn Meijer

Miriam

‘Je moet verder’, dat werd vaak tegen me gezegd. ‘Je hebt nog een kind en een man.‘ Ik vroeg me af, ja, hoe verder? Ik weet niet waarheen en hoe. Juist door mijn besluiteloosheid holde ik door. Ik wist niet meer wat ik wilde. Waarheen ik wilde. Op mijn werk werd ik gesteund door een aantal fantastische collega’s. Toch moest ik mijn eigen weg opnieuw vinden.

Op kantoor richtte ik mijn gedachten op iets anders dan op mijn verdriet. Maar tegelijkertijd zag ik de zin van het werk niet meer. Ik vond de problemen die ik moest oplossen zo onbelangrijk. Waar maakte iedereen zich zo druk over? Er waren belangrijkere dingen.’

Oefening: Hoe gaat het en waar sta ik?

Neem vandaag ergens een moment voor jezelf en beantwoord de volgende vragen:

  • Waar sta ik nu in mijn leven?
  • Hoe gaat het op dit moment met mij?

Sta eens stil bij je antwoord.
Praat er vandaag eens met iemand over.

Ook de Licht op Verlies-test helpt je om even stil te staan bij jezelf. 

Via deze link naar de Licht op Verlies-test krijg je inzicht in hoe het NU met je gaat,

 of maak eerst je eigen account en doe daarna de test 

De test kun je zo vaak herhalen als je wilt. De resultaten blijven alleen voor jou bewaard.

De weg er doorheen, is je eigen weg herkennen.

Je eigen weg herkennen, doe je door eerst bewust stil te staan. Door niet langer door te hollen. Door een plaatsbepaling te maken. Hoe gaat het nu met mij? Daar de tijd voor te nemen. Dat op te schrijven, of daar met een ander over te praten. Doorhollen is jezelf uit de weg gaan. Je gevoel ontlopen. Stilstaan, is je rouw erkennen.

Miriam

‘Stilstaan is voor mij echt moeilijk geweest. Ik ging maar door en door. Eerst nog even dit ... en dan ... Ik leidde een uitgesteld leven. Ik mocht pas stilstaan als alles klaar was, waarvan ik vond dat het moest gebeuren. Zo ging ik maar door en probeerde ik te voldoen aan wat het leven van mij vroeg.

Nooit was het helemaal klaar. Toch was dit voor mij vaak een manier om mijn gevoel te omzeilen. Hoe vaak stond ik stil bij wat ik voelde? Vrijwel nooit. Ik heb in de afgelopen periode geleerd om stil te staan. Dat doe ik alleen in een vertrouwde omgeving.

Ik stem me dan af op mijzelf en kom er dan weer achter wat ik waardevol vind. Ik schrijf dan op wat ik ervaar, wat het mij doet. Dan gaat de dimmer van wat ik voel weer open. Het prettige is, dat ik daarna weer meer energie voel.

Daar is het begonnen: Luisteren naar mezelf. Ik heb op een dag een schrijfboek gekocht. Daarin schreef ik als ik verdrietig was al mijn gevoelens op. Over mijn wanhoop, mijn schuldgevoel dat ik niet naar mijzelf heb geluisterd daar in het ziekenhuis. Ik heb me toen alleen maar laten leiden door adviezen van anderen. Dat nam ik mezelf kwalijk.

Door te schrijven ben ik juist gaan luisteren naar mijzelf. Mijn eigen weg heb ik herkend. Stilstaan en luisteren. Ik stop niet meer weg. Ik voel weer. Daardoor is gek genoeg ook mijn buikpijn verdwenen. Waar het in mijzelf leeg voelde, had ik eigenlijk altijd pijn. Raymond leeft niet meer. Mijn navelstreng heeft hem gevoed. Nu voel ik een zielennavelstreng. Hoe wonderlijk dat ook klinkt. Ik voel me blijvend met hem verbonden.

Herken jij jouw eigen weg?

In het boek ‘Licht op Verlies’, staan verhalen van 12 mensen die hun eigen weg van overleven, naar leven en weer genieten herkenden. Je kunt dit boek bestellen via de website.

Door op deze link te klikken ga je naar de bestelpagina van het boek.

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: