Licht op Verlies blog

De weg er doorheen is uiteindelijk de weg van de minste weerstand

2012 03 14

door Marjolijn Meijer

Mijn vader stierf toen ik achttien was. Op dat moment werd ik de steunpilaar in ons gezin. Mijn verdriet stopte ik weg. Met al mijn lenigheid, kunst- en vliegwerk, sprong ik  over het ravijn van mijn emoties heen. Dat was toen voor mij de weg van de minste weerstand. Ik kon niet anders.

Ik was vanaf mijn achttiende jaar aan het overleven. In al die jaren dacht ik, dat ik als ik zou gaan voelen ik  zou wegzakken. Ik was er bang voor. Mijn emoties kwamen wel naar buiten. Door mijn eigen heftigheid liet ik mij vaak blindelings leiden. Zonder dat ik het in de gaten had. 

Ik was namelijk bang om me in mijn kwetsbaarheid te verliezen. Ik vond dat zwak en daar hield ik niet van. Ik overschreeuwde mijzelf. Zeker op de leeftijd toen mijn vader stierf. Voor een tijd was dit een werkzame oplossing. Ik moest tenslotte door, maar doordat ik dat te lang deed, raakte ik mezelf juist kwijt. Ik heb nu geleerd om mijn eigen emoties serieus te nemen

Oefening: Luisteren naar jezelf

Luister eens naar jezelf:

  • Welke stem hoor je in jezelf?
  • Hoe vaak herhaalt deze stem een bepaalde gedachte?

90 % van je gedachten herhalen zich telkens weer ...

  • Welke stem in je hoofd heeft deze gedachte?
  • Wat zegt deze gedachte jou?
  • Wil jij deze gedachte, die zich telkens in je hoofd herhaalt, blijven horen?

De weg er doorheen, is uiteindelijk de weg van de minste weerstand.

Fred:

Pas in de laatste jaren heb ik meer begrip gekregen voor mezelf en mijn emoties. Ik kreeg meer afstand ten opzichte van wat ik dacht en voelde, zonder afstandelijk te worden. Ik leerde mijzelf te observeren. Hierdoor kwam ik meer in balans. Die afstand zorgde ervoor dat ik kon kiezen, in plaats van dat ik werd meegezogen in gedrag dat ik niet wilde hebben. Ik werd me daardoor steeds meer bewust van mijn eigen gevoel en gedrag. Daardoor kreeg ik weer grip op mezelf.

Ik heb geleerd dat alles draait om de keuze om trouw te zijn aan mijzelf. Het werd mij duidelijk hoe ik dat lang niet was geweest. Tegen al mijn patronen in heb ik mijn kwetsbaarheid laten zien aan mijn ex. Het heeft in ieder geval opgeleverd dat we weer met elkaar praten. Het contact met mijn twee dochters is ook verbeterd.

Op mijn werk voel ik me anders en gedraag ik me nu ook anders. Ik laat de uitvoering van projecten over aan mijn collega, ik controleer alleen als het nodig is. Ik geef ruimte en ondersteuning waar dat gevraagd word. Ik ben niet meer de controleur die ik was. Met mijn collega’s is de samenwerking daardoor plezieriger geworden.

Wat ik nu doe, is luisteren naar mezelf en me daardoor meer bewust zijn van wat ik voel. Van hieruit wil ik weer leven! Ik kan de tijd niet terug draaien. Ik kan wel de jongen in mijzelf voelen die zijn jeugd op zijn achttiende heeft afgesloten. Ik hoop ooit weer de moed te vinden om een vaste relatie aan te gaan. Ik heb weer ruimte voor een ander, ik kan een ander weer ruimte geven.

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: