Licht op Verlies blog

Rouwen is ontmoeten, waardoor je weet wat voor jou belangrijk is

2012 05 09

door Marjolijn Meijer

Nico (38) *
verloor zijn vrouw

Alles was opeen anders. De eerste keer dat ik onze kinderen alleen naar bed bracht, een paar dagen na de begrafenis, realiseerde ik me pas dat Claire er nooit meer zou zijn. Dat ik het echt alleen moest doen. Het verdriet overviel me, ik drukte het weg, omdat ik dacht dat ik anders niet meer verder kon.

Mijn gevoel zat op slot. Ik deed in die eerste maanden wat er gedaan moest worden op de automatische pilot, zowel thuis als op mijn werk. We kregen veel bezoek. Ze meenden het goed, maar het was voor mij te veel. Ze vroegen aan me hoe het met me ging. Zelf wist ik het niet. Liever praatte ik helemaal niet en was ik alleen.

Na enkele maanden bleven ze vanzelf weg. Met de kinderen was het zoeken, hoe ik zowel vader als moeder kon zijn. Ze misten hun moeder en konden opeens gaan huilen. Als er één begon, dan huilden ze alledrie. Ik wilde het zo goed doen. Daar had ik de energie niet voor.

Mijn schoonmoeder deed veel voor de kinderen. Zij had ook haar eigen verdriet, we leefden eigenlijk langs elkaar heen, zij was er als ik werkte en vertrok als ik thuiskwam. We hadden weinig contact met elkaar.
Ik liep uiteindelijk helemaal vast, doordat ik me zo van iedereen terugtrok. Ik zat er echt doorheen.

Totdat ik me realiseerde wat voor mij echt belangrijk was. De echte aandacht voor mijn kinderen, de contacten met anderen. Om waardering te uiten naar mijn schoonmoeder.

Ik laat nu vaker de boel de boel. Ik luister naar mijn schoonmoeder, naar haar verdriet. Deze verbondenheid, met mensen die mij dierbaar zijn, dat is belangrijk voor mij.

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: