Licht op Verlies blog

Rouwen is ontmoeten, waardoor je weer jezelf kunt zijn

2012 05 25

door Marjolijn Meijer

Miriam (28)*

Op kantoor voelde ik mij een tijd lang buitengesloten. Wat ik meegemaakt had vonden mijn collega’s te heftig. In het begin moest ik mijn verhaal kwijt. Ik ben nogal een prater. Na enige tijd merkte ik dat mijn collega’s mij gingen vermijden. Zelfs in de gang draaiden ze rechtsomkeert of gingen een ander kantoor in als ik eraan kwam.

Dat voelde echt beroerd. Ik voelde me afgewezen. Ik merkte dat ze mijn verhaal niet meer wilden horen. Ik sloeg daardoor helemaal dicht. Ik was mezelf kwijt en ook mijn collega’s. Het liefste meldde ik me ziek. Thuis voelde ik me alleen en op kantoor, waar ik me eerst zo prettig voelde, was het door de afstandelijkheid van bepaalde collega’s ook niet meer te harden. Ik heb toen gelukkig hulp gezocht.

Ik kan er nu op terug kijken. Ik heb ervan geleerd. Er is gewoon een moment waarop mensen het genoeg vinden. Ik draaide zelf ook behoorlijk vast in mijn verhalen. Ik vertelde te vaak en te veel. Mezelf laten zien was wel goed, maar dan met mate en in de juiste omgeving.

Ik ben blijven werken en heb nu een fijn contact met één collega. We lunchen regelmatig samen. Over en weer zijn we open naar elkaar. Ik heb ingezien dat werk ook werk is. Ik ben meer op afstand gekomen van mijn andere collega’s. Ik merk dat zij, nu ik zelf afstand houd, mij weer opzoeken. Ik was kennelijk eerst te overweldigend. Ik had dat niet van mezelf in de gaten.

Ik ben nu én mezelf weer én ik ben me bewust wanneer ik ‘overleefgedrag’ heb. Ik praat dan aan één stuk door, dat is echt te veel van het goede. Deze valkuil te herkennen geeft me weer meer de regie. Ik kan nu, als ik merk dat ik weer in de praatversnelling kom, dit mezelf horen doen en het bijbuigen. Dat voelt goed.

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: