Licht op Verlies blog

Van Voortjakkeren en Verdoven naar Vrijheid

2013 02 08

door Marjolijn Meijer

Beste ,

Verdringen van wat je voelt, doe je meestal door voort te jakkeren en door jezelf te verdoven. Naomi beschrijft in deze mail hoe ze dat bij zichzelf herkende en dat het een reden had.

Ervaar de vrijheid om het anders te doen. Ik verwacht dat de zeven stappen in deze mail ook jou weer op weg helpen.

Een mooie tocht gewenst!
Hartelijke groet,

handtekening

P.S. Stuur deze mail gerust door, naar iemand waarvan jij verwacht dat de inhoud en het aanbod hem of haar kan helpen.


Naomi (28)

Ik ben het mij nu gelukkig bewust, dat ik alsmaar kan 'voortjakkeren'. Een woord dat mijn moeder vroeger gebruikte. Dat woord past echt bij mij. Ik ben de hele dag bezig, ja met wat? Ik wil weten hoe het met iedereen gaat. Ik ben als ik niet oplet, alleen maar bezig met te Whatsappen en mijn Facebook is mijn alles.

Mijn mobiel zat eigenlijk vastgeplakt in mijn hand. Daardoor hoorde ik er voor mijn gevoel bij. Ik wist wat er bij iedereen speelde. Totdat ik, na een bezoek aan mijn tante, erachter kwam dat ik meer aandacht had voor mijn mobiel dan voor haar. Het gesprek liep niet. Ik wilde het er niet over hebben, over haar verdriet over mijn moeder. Ik wist zelf niet eens wat het met mij deed. 

Ik baalde er al van toen ik bij haar wegging. Wat zou mijn moeder gezegd hebben? Op de fiets kon ik mijn tranen niet meer tegen houden. Ik zag niet meer waar ik reed. Met mijn mobiel wilde ik al weer reageren op mijn vriendin. Overduidelijk wat mijn moeder gezegd zou hebben:'Naomi, waar ben je nu werkelijk mee bezig?'

Die vraag bleef hangen. Ik jakker voort én ... als ik eerlijk ben, verdoof ik mijzelf. Ik wil mijn eigen verdriet, leegheid en boosheid gewoon niet voelen. Ik ben voortdurend met anderen bezig, met wat zij meemaken ... maar eigenlijk gaat het nergens over. Is dit de leegheid waar ik vroeger altijd zo'n moeite mee had?

Mijn moeder was van het 'goede gesprek'. Die prikte er zo doorheen als je je tijd met 'onbenulligheden' verdeed. Alweer een woord van haar. Zij vond de ontwikkeling met smartphones ook helemaal niets. Ze weigerde om via de mail aan anderen te laten weten hoe het met haar ging. Dat vond ze onpersoonlijk 'een mail to all'.

De afgelopen vijf maanden zijn zo 'hol' geweest! Ik wilde er bij horen, mijzelf laten zien, het gevoel hebben dat ik leef. Eigenlijk was het meer om mijn eigen leegheid te vullen, door voort te jakkeren en mijzelf te verdoven. Aandacht hebben voor waar het werkelijk om gaat, daar had ik onbewust geen zin in.

Ik ben naar mijn tante terug gegaan. We hadden een 'goed gesprek', mijn moeder zou trots zijn geweest. Ik heb sinds tijden bij haar weer eens mezelf echt laten zien. Ik heb verteld over dat ik mijn moeder erg mis, over de frustratie dat het maar niet lukt om werk te krijgen, over dat ik eigenlijk helemaal niet meer verder wilde ...

Mijn tante had alle aandacht. Dat deed me goed. Dat iemand je aankijkt en alle tijd heeft. We hebben nu afgesproken dat we elkaar wekelijks zien. Afwisselend koken we dan. Ik wil inmiddels weer verder ..., maar dan anders.

Naomi is niet te herkennen om privacy-redenen


Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs:

LICHT OP ...  VRIJHEID

Naomi beschrijft dat ze voortjakkert, dat zij zichzelf verdoofd, door de vaart die ze in alles heeft. Daarmee voorkomt ze dat ze overvallen wordt door emoties. Zij is anders bang dat zij zichzelf daarin helemaal verliest. Voortjakkeren en verdoven en verdringen leek voor haar op dat moment een betere keus.

Herken jij dat je voortgedreven wordt? Dat er van alles klaar moet. Dat je geen rust neemt, omdat jij je dan schuldig voelt naar anderen. Heeft plichtsbesef, ambitie, of welke andere drive er ook in je zit, je in de greep? Probeer je jouw gevoelens over één of meerdere verliezen hiermee te verdringen?

Naomi werd zichzelf bewust na het gesprek met haar tante. Haar innerlijke stem zorgde ervoor dat ze wakker werd. Ze zag in dat het gesprek met haar tante eigenlijk geen inhoud had. Dat haar aandacht meer bij haar  smartphone was dan bij haar tante en haarzelf. Dat zij liever niet haar verdriet wilde voelen over het verlies van haar moeder.

Zodra je jezelf bewust bent dat je voortjakkert en jezelf verdooft, dan is de eerste stap naar vrijheid al gezet. Je kunt dan kiezen: Jakker je voort, verdoof jij jezelf, verdring je daarmee wat je voelt, of doe je het anders!

Hoe zet je de eerste stappen naar vrijheid?

  1. Zie het van jezelf als je voortjakkert.
  2. Herken het als jij meer met anderen bezig bent en hun behoeften dan met die van jezelf. Of als je meer met jezelf bezig bent dan met anderen.
  3. Zie het als jij jezelf verdooft, door bijvoorbeeld de sociale media, spelletjes of televisie.
  4. Realiseer je 'Dit gaat allemaal voorbij.'
  5. Doe het anders ...
  6. Ga naar het bos, of naar waar je 'vroeger' vaak kwam, omdat je dat prettig vond. Wandel en realiseer je: 'Dit blijft'. Dit was er tien jaar geleden en zal er over 30 jaar nog zijn.
  7. Voel de vrijheid om hiervan te genieten. De rust die de natuur je geeft. De energie die je erdoor krijgt. Ervaar gewoon eens dat voortjakkeren en verdoving oplossen in de natuur.

Wil je hierop reageren?

@ 2013 Marjolijn Meijer-Licht op Verlies