Licht op Verlies blog

door Marjolijn Meijer

Het kletskanaal

2013 08 30

door Marjolijn Meijer

Krijg je energie door wat jij van binnen tegen jezelf zegt? Krijg je zin om te doen wat je hoort?

Hoe ga je om met dat kletskanaal in jezelf? Daar gaat het vandaag over.

Hartelijke groet,

handtekening

P.S. Stuur deze mail gerust door naar iemand anders.

Klik hier en volg ons ook op Facebook

LICHT OP ...  
je kletskanaal

In moeilijke tijden draaien je gedachten vaak op volle toeren. Daarmee hoop je dat je het redt. Dat je het aankunt.

Als je eens luistert naar jezelf, dan hoor je ineens van alles. Ik noem dat het ‘kletskanaal’ in jezelf. Daar stem je je ‘s morgens al op af. Zonder dat je het weet. Net alsof het een radiozender is. Dat kletskanaal kan de hele dag doorgaan.


Ik noem mezelf vaak een ‘sul’.

Eduard
‘Ik word zo moe van mijzelf. Ik praat voortdurend. Soms hardop, maar meestal in mijn hoofd. Niet echt positief trouwens.

Ik noem mezelf vaak een ‘sul’. Dat het me weer niet lukt. Vroeger ging alles me veel gemakkelijker af.'

Eduard is niet te herkennen om privacy-redenen


Heb jij ook zo’n ‘kletskanaal’?

‘Zie je wel, ik kan niet eens meer een mail schrijven. Ik doe daar uren over. En wat zal ze er wel niet van vinden om zo’n mail te krijgen. Ik kan beter morgen even vragen of ze tijd heeft. Maar ze heeft al vaker laten blijken dat andere dingen belangrijker zijn. Ben ik dan niet meer belangrijk? Ik ben ook anders nu. Er komt minder uit mijn handen. Ik kan negatief zijn over mezelf. Het is toch niet leuk om dat te horen. Ja maar ik heb het ook zo zwaar. Ik zou eigenlijk eens beter voor mezelf moeten zorgen. Maar daar heb ik geen tijd voor. Ik heb nog zoveel te doen ...’

De meeste mensen hebben zo’n ‘kletskanaal’. Dat gaat maar door. Je denkt dat die stem de redder in nood is. Dat die je waarschuwt. Dat die je helpt. Dat die alles onder controle heeft. Helaas.

Vaak is die stem in jezelf negatief. Die slurpt je energie weg. Die zorgt er in ieder geval niet voor dat je alles onder controle krijgt. Die geeft je zelfs het gevoel dat het je allemaal niet gaat redden.

Stem je eens af op een ander kanaal in jezelf. Een positiever en milder 'kanaal'. Een stem die juist bemoedigt. Een kanaal dat je energie geeft.

Dat wil niet zeggen dat je alles alleen maar positief hoeft te zien. Het verdriet, de pijn en je verlies hoef je echt niet te ontkennen. Die zijn voor jou ook een realiteit.

Je kunt daar ook wel anders mee omgaan. Door die stroom van gedachten, dat kletskanaal, even uit te zetten. Stel jezelf dan eens de volgende vraag: ‘Wat heb ik nu nodig?’ En dan te luisteren naar je antwoord.

Kijk dan of het je lukt om daar dan naar te luisteren. Om dat te doen.

Kortom:
Luister eens naar dat 'kletskanaal'. Krijg je er energie door? Krijg je zin om te doen wat je hoort?

Alleen jij kunt daar verandering in brengen. Door jezelf vriendelijker toe te spreken. Door naar je echte behoefte te luisteren. Dan krijg je zeker meer plezier in wat je doet.

Heb je behoefte aan persoonlijke hulp? 
Meer informatie krijg je door op deze link te klikken

@ 2013 Marjolijn Meijer-Licht op Verlies

Geef reactie

Het kan allemaal nog véél erger

2013 08 16

door Marjolijn Meijer

Als je verliezen met elkaar vergelijkt, dan kan dat pijnlijk zijn. Waar je naar verlangt is echte aandacht. Niet of iets erger of minder erg is of hoe het nog erger kan. Vandaag lees je over 'leedconcurrentie'.

Hartelijke groet,

handtekening

P.S. Stuur deze mail gerust door naar iemand anders.

Klik hier en volg ons ook op Facebook

LICHT OP ...  
leedconcurrentie

Ieder verlies is anders. Ieder mens is anders. Ieder doorleeft haar of zijn verlies op een eigen manier. Het schept kennelijk een band om het over verliezen te hebben, of over dat van anderen, of misschien zelfs wel over toekomstige verliezen. Het is dan een soort 'leedconcurrentie'.


'Dat is pas erg!'

Rosa
‘Ik begrijp iets niet. Als iemand naar mijn verlies vraagt, dan vertel ik er over. Het gebeurt dan wel eens dat iemand het verhaal overneemt. Diegene heeft dan nog iets ergers meegemaakt.

Of je krijgt een algemene opmerking: 'Een kind verliezen is nog veel erger, want ...'  Of 'Je zou toch geen afscheid kunnen nemen van je man, dat hij zomaar dood is. Dat lijkt me pas erg'. 

Of 'Een scheiding is eigenlijk veel erger dan je man verliezen door een ongeluk. Je weet bij een scheiding dat hij nog ergens is. En je hebt na 20 jaar samen gewoon helemaal geen contact meer. Dat is pas erg!'

Zo kan het door blijven gaan. Tegen elkaar opbieden wat het allerergst is. Ik wil dat niet meer. Ik voel me na zo'n gesprek heel erg moe, alleen en onbegrepen.'

Rosa is niet te herkennen om privacy-redenen


De moed hebben om iets te doorbreken

Pijn stoot af en trekt de meeste mensen tegelijk ook aan. Het is spannend om het erover te hebben. Als je alleen al naar het nieuws kijkt dan zie je meer leed dan geluk. 

Als een gesprek over verlies de kant op gaat van sensatie, dan voelt dat respectloos. Er wordt niet meer geluisterd. Iedereen is met meningen bezig over wat nog erger zou kunnen zijn ... Soms zie je dan een verborgen lach op iemands gezicht, terwijl hij of zij vertelt. Dan weet je dat je niet met aandacht, maar met sensatie te maken hebt.

Het is dan meer een soort wedstrijd over wat het ergste is. Dit noem ik leedconcurrentie. Wat kan er allemaal nog erger en nog pijnlijker? En wie doet daar nog weer een schep bovenop?

Aan de andere kant zijn er ook mensen die hun verlies niet zo erg vinden als ze het verhaal van jou horen. Die beginnen dan met: 'Wat jij hebt meegemaakt is zo erg, daar is mijn verlies echt niets bij vergeleken.' In feite is dat ook leedconcurrentie.

Heb je de moed om zoiets te doorbreken? Als een gesprek  die kant op gaat. Om dan zoiets te zeggen als; 'Laten we niet concurreren met ons verlies. Als we luisteren, dan hebben we pas aandacht voor elkaar. Dat is toch wat we willen?

We hoeven toch geen strijd te voeren over wie het ergst lijdt?' Of als iemand het eigen verlies vergelijkt met dat van jou. 'Joh, jij hebt ook je eigen ervaringen. Het gaat erom dat we elkaar bijstaan. Dat maakt de wereld wat lichter.' Zo'n soort ingeving wens ik je toe.

Kortom:

Als je verliezen vergelijkt met die van anderen, dan is er weinig of geen contact. Dan heb je het over 'ervaringen', maar niet over jezelf. Je hebt waarschijnlijk liever echte aandacht. Je kunt daar zelf mee beginnen.

Heb je behoefte aan persoonlijke hulp? 
Meer informatie krijg je door op deze link te klikken

@ 2013 Marjolijn Meijer-Licht op Verlies

Geef reactie

Je eigen verhaal vertellen

2013 08 02

door Marjolijn Meijer

Hoe gaat het met je? Hoe vaak krijg je die vraag of hoe vaak stel jij die? Wil je een antwoord (geven) of eigenlijk toch liever niet?

Wat doe je als je die vraag krijgt? Daar gaat het in deze Licht op Verlies-mail over.

Hartelijke groet,

handtekening

P.S. Stuur deze mail gerust door naar iemand anders.

Klik hier en volg ons ook op Facebook

LICHT OP ...  
Je verhaal vertellen

Het is inderdaad vaak wel goed bedoeld. Mensen vragen hoe het met je gaat. Je begint te vertellen ... en direct vertelt de ander haar of zijn eigen verhaal. Die ander beseft vaak niet hoe pijnlijk dat is.

Als je hetzelfde hebt meegemaakt, dan geeft dat een band. Zeker. Het is wel fijn als er eerst naar jou geluisterd wordt. Dat de ander echte belangstelling heeft. Dat diegene hoort hoe het met jou gaat. Ook al heeft de ander 'hetzelfde' meegemaakt. Geen verlieservaring is hetzelfde.


Echt goed luisteren

Richard

‘Ik ben amper begonnen, of meteen vertellen ze hun eigen verhaal. Of nog erger. Dat van iemand anders die ze amper kennen.

Dan moet ik dus voelen dat het nog erger kan. Ik wil andere verhalen op dat moment helemaal niet horen. Misschien bedoelen ze het goed. Ik haak dan af.

Een goede vriend van me kan echt goed luisteren. Hij gaat ervoor zitten. Hij is er dan helemaal voor mij. Laat de telefoon gaan. Zorgt voor een goede bak koffie. Ik kom bij hem tot rust.'

Richard is niet te herkennen om privacy-redenen


Als een ander je verhaal overneemt

Hoe ga je ermee om als iemand je verhaal overneemt? Laat je het gebeuren of niet? Kies vooral je eigen manier.

  • ‘Dank je dat je me dit vertelt. Wil je mijn verhaal ook (nog) horen?’
    Je blijft zo respectvol en je vraagt of de ander met aandacht jouw verhaal verder wil horen.
     
  • ‘Het is inderdaad moeilijk om met dat verlies om te gaan. Bij mij is het anders. Heb je daar nu de tijd voor?’
    Je haakt niet af. Je blijft aardig. Je laat duidelijk weten dat het niet hetzelfde is bij jou en je vraagt om echte aandacht.

     
  • ‘Zullen we een ander moment afspreken dat ik je mijn verhaal vertel? Ik zou het prettig vinden om daar even de tijd voor te hebben. Doe jij via de mail een voorstel?’
    Zo wacht je af of de ander echt jouw verhaal wil horen. Komt er een mailtje, dan is die aandacht er.

Soms begin je zelf te vertellen en dan houd je niet meer op. Je vertelt veel te veel en je bent veel te open. Daar kun je achteraf spijt van hebben. Vooral als iemand opeens weg moet en eigenlijk niet echt reageert.

Vermijd het liever om in een supermarkt, op een schoolplein of op straat je verhaal te vertellen. Bereid een zin voor die je kunt zeggen. Bijvoorbeeld: ‘Er is veel gebeurd. Dit is voor mij nu niet de plek om erover te vertellen.’ En als jij erover verder wil praten. Spreek dan iets af.

Kortom:

Je eigen verhaal vertellen is een behoefte. Om je gehoord, begrepen en gesteund te voelen. Als iemand vraagt hoe het met je gaat, voel dan aan of dat het juiste moment, de juiste plek en de juiste persoon is aan wie jij je vertrouwen geeft. Daarmee zorg je ervoor dat je verhaal echt gehoord wordt.

Heb je behoefte aan persoonlijke hulp? 
Meer informatie krijg je door op deze link te klikken

@ 2013 Marjolijn Meijer-Licht op Verlies

Geef reactie

Schrijf je in voor onze blog

Alle blogs: