Wat is Licht op Verlies persoonlijke hulp?


Persoonlijke coaching geeft je ruggesteun, doordat je contact hebt met je coach. Je hebt uitgebreid de mogelijkheid om je verhaal te vertellen. Je onderzoekt samen wat jouw vragen zijn, de problemen waar je tegenaan loopt. Een luisterend oor is in deze periode prettig. De coach begrijpt je, omdat hij/zij ook zelf de weg door pijn en verdriet is gegaan.

Persoonlijke trajecten geven je het vertrouwen, dat je met al de vragen bij iemand terecht kunt. Je krijgt praktische adviezen en inzichten die je in je eigen verliesverwerkingsproces verder helpen.

De persoonlijke trajecten zijn verschillend van elkaar. Dus je kiest wat precies bij je past.

De 1 op 1 coaching geeft je individuele begeleiding. Je hebt met je coach gesprekken van ongeveer 2 uur. De ervaring is, dat 9 gesprekken voldoende zijn om je balans te herstellen en zelf weer verder te kunnen. Tussentijds kun je mailen over je vragen. De periode tussen de gesprekken bepaal je zelf met je coach. Naast de gesprekken is het prettig, mocht je dat willen, om de online cursus te volgen, en/of via de Licht op Verlies-cirkel contact te hebben met anderen.

De training krijg je samen met anderen. Een trainingsdag duurt twee dagdelen, inclusief een lunch. Het zijn 9 bijeenkomsten. Die duren van 9.30 uur tot 16.30 uur. Deze trainingsdagen zijn in Zeist. Tussentijds heb je met de groep ook nog gezamenlijke, telefonische contactmomenten. Het plezierige van een training is, dat je elkaar volgt en herkenning hebt in wat de ander doormaakt. De focus is uiteraard je eigen weg. De oefeningen die je doet zijn gericht op ervaringen. Je leert jezelf hierdoor in je verlies nog beter kennen en concreet richting te geven aan je leven.

De retraite is voor diegene die verlangen naar een time-out van werk en thuis. Om in alle rust en met zorgzame begeleiding je te richten op je eigen verlies en daardoor op jezelf. De retraite is in Ierland. De ervaring is, dat als je in Ierland bent, je ook echt weg bent van de hectiek thuis en op je werk. Rust en ruimte typeren Ierland. De groep van deelnemers is zorgvuldig samengesteld. Je focus ligt op je eigen proces en tegelijkertijd bemoedig je elkaar. In een korte tijd ben je ongelofelijk vertrouwd met elkaar, dat is een bijzondere ervaring. De retraite is 8 dagen , inclusief gezamenlijke reistijd vanaf Schiphol naar Cork en terug.

Ik heb de draad van mijn leven weer opgepakt.

Cor werd in maart plotseling ernstig ziek, in november overleed hij. Vanaf het moment dat wij het hoorden hebben we er samen alles aan gedaan om het tij te keren. De wonderen waren tenslotte de wereld nog niet uit, helaas was de ziekte sterker. We hielden zo ongelooflijk veel van elkaar en ik hou nog zoveel van hem.

De periode na zijn overlijden probeerde ik zo snel mogelijk de dagelijkse dingen weer op te pakken, het verdriet niet toe te laten. Uiteindelijk kon ik dit niet volhouden en lag hele dagen lusteloos op de bank. Een vriendin van mij adviseerde om coaching te zoeken. Zij zag dat ik steeds dieper wegzakte.

Via internet kwam ik op de site van Licht op Verlies terecht. Na het maken van de test bleek dat ik aan het overleven was. Naast de online cursus werd er geadviseerd om een afspraak te maken voor een adviesgesprek. Er volgden 9 gesprekken. Tijdens de gesprekken met mijn coach leerde zij mij open te staan voor mijn verdriet. Naast de sessies volgde ik de Licht op Verlies online modules.

De adviezen in de online cursus, het lezen over ervaringen van anderen, de oefeningen en het iedere dag schrijven in mijn logboek gaven mij lucht, steun en structuur. Licht op Verlies kwam op het juiste moment in mijn leven. De online cursus en de gesprekken hebben er voor gezorgd dat ik de draad van mijn leven weer heb kunnen oppakken.

Het verdriet om Cor zit heel erg diep, maar ik kan er nu beter mee omgaan. Cor hoort voor altijd bij mij en ik bij hem.

Hanna S. (56) 
docente

Iedere keer ging ik ‘lichter’ naar huis.

Vanaf medio januari tot medio september 2011 ben ik 8 keer in Zeist bij Marjolijn geweest. Aanleiding voor mij was het overlijden van onze zoon, Jan Willem, op 24 juli 2010. Hij is slachtoffer geworden van de ramp tijdens de Loveparade in Duisburg.

Wat voor mij erg goed was tijdens onze ontmoetingen was het gevoel dat ik alles kwijt kon, alles kon vertellen. Er was veel ruimte voor mijn verdriet en de verwoestende uitwerking die dit had op mijn gezin en mijn leven. Marjolijn hielp mij om mijn verdriet woorden te geven en hierin gaf zij mij altijd de regie. De combinatie tussen haar persoonlijke betrokkenheid en haar professionaliteit was voor mij uniek en sterkte het vertrouwen. Vertrouwen dat voor mij nodig was om mij open op te kunnen stellen. Dit gebeurde eigenlijk vanaf het begin.

Het feit dat Marjolijn zelf een persoonlijke ervaring had met een ingrijpend verlies was voor mij erg belangrijk. Hierop werd mede mijn keuze gemaakt om naar Marjolijn te gaan. Elke ontmoeting ging uit van wat mijn behoefte was op dat moment, soms kon ik dat eigenlijk maar amper bedenken en kwamen we tijdens het gesprek op onderwerpen die op dat moment voor mij speelden. Dat konden onderdelen zijn van mijn persoonlijke ervaringen, verwerking of dat wat mijn gezin doormaakte. Niets moest en alles kon.

Langzaam maar zeker nam Marjolijn mij mee in de eerste stappen in het omgaan met deze traumatische ervaring. Gaandeweg de gesprekken kwam er ook ruimte voor mijn werk en reïntegratie. Marjolijn hield hierin de focus en liet mij waar mogelijk zicht krijgen op wat werk voor mij betekende en hoe ik hierin mijn weg terug kon vinden. Elke keer lukte het om mij ‘ lichter’ naar huis te laten gaan met in mijn rugzak handvatten om toe te kunnen passen in de volgende dagen.

Ik weet dat ons leven nooit meer zo zal worden als het geweest is. Een leven zonder Jan Willem is ondanks alles nog steeds niet helemaal doorgedrongen. Toch denk ik dat ik met coaching van Marjolijn heb geleerd waar ik sta en wat er binnen mijn mogelijkheden ligt om verder te gaan zowel in werk als in privé.

Hermien v. H (52) 
locatie-manager in de zorg

Ik blijf rustig en benoem wat me dwarszit.

Vaak denk ik aan alles wat jij mij hebt geleerd. Ik ben daar nog dagelijks dankbaar voor. Het heeft mij rustiger gemaakt. Ik relativeer veel meer en laat zaken vaak eerst betijen, voordat ik erop reageer.

Ik kan beter voor mezelf opkomen door rustig te blijven en gewoon te benoemen wat me dwarszit. Mensen weten vaak niet eens hoe bot hun opmerkingen zijn. Ze realiseren zich niet dat een verlies er diep op inhakt en dat je gevoeliger bent. Het lukt me nu om  als een soort vlieg boven een situatie te hangen en ernaar te kijken. Dit werkt verbazend goed. Het biedt me de mogelijkheid om zaken objectief te bekijken in plaats van me aangevallen te voelen.

Wat ik ook merk is dat ik mensen nu onbevooroordeeld benader. Vroeger wilde ik mensen nog wel eens veroordelen op hun gedrag of uiterlijk. Dat doe ik niet meer. Hierdoor worden de contacten die ik met mensen heb veel opener en warmer.

Zo zie je maar, waar die sessies toe hebben kunnen leiden. Ik ben er echt heel blij mee.

Arja B. (39) relatiemanager

    Ik zit hier -nu-, dat is echt anders geweest...

Door de acht gesprekken en de online cursus van Licht op Verlies te volgen heb ik veel handvatten gekregen om nieuwe momenten van diepe pijn, het hoofd te bieden. Mijn partner overleed door zelfdoding, ik was haar eerst een week kwijt zonder ook maar iets te weten, balancerend tussen hoop en vrees, voordat we haar vonden.

Ik kon bij Marjolijn altijd mijn hele verhaal vertellen. Daarbij was er aandacht voor mijn diepe emoties.  Onze diepgaande gesprekken heb ik erg gewaardeerd. Het is moeilijk om over mijn verlies in gesprek te komen met anderen. Vaak blijft het toch oppervlakkig, de meesten gaan ervan uit dat het wel weer goed met me gaat.

Het is de échte aandacht voor wat er werkelijk in je omgaat die ik mis en van mijn omgeving nog te weinig ontvang. Bij Marjolijn kreeg ik die aandacht wel en dat deed me goed. Ook al is het nu bijna twee jaar geleden, ik merk dat ik nog steeds die behoefte heb om erover te praten.

We hebben een dag met lotgenoten bij elkaar gezeten die allemaal hun partner waren verloren door suïcide. De herkenning en het begrip deed ons goed.

Ik val nu niet meer om bij nieuwe tegenslagen. Ik zit hier -NU-. Dat is  echt anders geweest. Ik weet nu beter overeind te blijven zonder weer in dat diepe dal weg te glijden. Ik voel wat ik voel en laat het komen, wetend dat het ook weer weg zal gaan. 

Aan de inzichten en oefeningen, daar blijf ik iets aan houden. Ik houd mijn zelfvertrouwen nu beter vast en ik heb meer balans. Bij mezelf blijven, dat is altijd mijn leidraad, ook al zijn de consequenties niet leuk, ik luister naar mezelf, naar mijn eigen gevoel en handel ernaar.

Willem v. E (52)
ICT manager 

Voel je de behoefte om te reageren of aan meer informatie dan kun je via Licht op Verlies contact met Willem opnemen.

Hoe lang gaat dit nog duren?

Onno is een typische doener.  Rationeel en pragmatisch en heeft een goede baan als consultant in een commerciële organisatie.

‘Ik was volledig vastgelopen en wilde het liefst toch doorgaan. Mijn vertrouwde weekritme wilde ik vasthouden. Na drie weken was ik weer aan het werk. Loslaten zou voor mij betekenen dat ik op zou geven.

Ik begreep het allemaal niet wat mij overkomen was. Regelmatig bekroop mij het gevoel dat ik niet verder wilde. Ik was onverwacht mijn echtgenote verloren. Dat kwam als een schok. Toen ik naar het ziekenhuis op weg was, belde ik op om te vragen hoe het was met haar, op een botte manier hoorde ik toen dat mijn vrouw al was overleden.

De uitvaart was goed en erg bijzonder. Het was voor mij allemaal onwerkelijk. Nooit meer samen met Anne te zijn. Nooit meer haar warmte te voelen. Mijn band met de directe familie werd hecht. Na de begrafenis werd ik regelmatig door collega’s van Anne gebeld. Daar wist ik niet zo goed raad mee, hoewel ik het op prijs stelde.

Ik voelde me wanhopig. De boosheid die ik ervoer moest eruit. Maar ‘hoe doe ik dat?’, vroeg ik mezelf af. Het hielp mij om te praten en om mijn emoties woorden te geven. Ik liep iedere morgen hard en deed daarin mijn vaste rondje. Het bezoeken van het graf van mijn partner gaf de dagen een doel. Tegelijkertijd voelde het verlies zo schrijnend.

Regelmatig werd ik overvallen door paniekaanvallen. Ik wist niet wat me te wachten stond en ik had behoefte aan een overzicht, waar ik mijzelf op kon voorbereiden.

In die tijd kreeg ik hulp. Mijn bedrijfsarts raadde mij Licht op Verlies aan. Ik was begonnen met de online cursus en dat deed me goed. De orde die ik weer langzamerhand in mijn huis terug kreeg, zorgde voor structuur. Het ordenen zelf gaf mij de mogelijkheid om iets concreets te doen. Ook mijn opgeruimde huis gaf weer het gevoel van ruimte. Zo was het ook toen we er nog samen woonden.

Mijn wens was om het leven zo snel mogelijk weer op te pakken. Aanvankelijk was het op mijn werk, in de projecten die ik leidde, moeilijk te regelen dat er waarneming was op de twee dagen dat ik er niet was. Er kwam juist een overload aan werk op de andere dagen, waardoor ik het overzicht kwijtraakte.

Na de eerste vijf maanden werd de online cursus aangevuld met persoonlijke coaching. Ik zag in dat het belangrijk voor mij was om te leren trouw te zijn aan mezelf. Juist in deze periode van rouw. In het woord trouw, zit rouw, het één kan niet zonder het ander. Ik ontdekte dat rouwen een onderdeel is van opnieuw leren vertrouwen. Ook kreeg ik mijn zelfvertrouwen weer terug.

Naarmate de tijd verder ging, ontdekte ik dat sommige contacten met collega’s bijzondere ontmoetingsmomenten waren. Sommige collega’s die niet echt meenden wat ze vroegen, ging ik uit de weg. Mijn gevoel voor wat echt was en onecht scherpte zich aan. Mijn collega’s leerde ik op een nieuwe manier te waarderen.

‘Hoe lang gaat dit nog duren?’ vroeg ik mij regelmatig af. Daar was geen antwoord op te geven. Ik had veel aan de adviezen die ik kreeg. Het deed me goed om elke keer mijn verhaal te doen, waar ik op dat moment tegenaan liep, of wat mij beter afging.

Ik kreeg ook duidelijkheid over welke volgende stap ik zou willen zetten in mijn carrière. Nu ik alle ruimte had om nieuwe keuzes te maken, zelfs om voor mijn werk veel naar het buitenland te gaan, leek mij daarin niets in de weg te staan. Ik onderzocht de mogelijkheden en in de loop van de maanden nam mijn energie toe.

Het is nu tien maanden verder en inmiddels heb ik de nieuwe baan gekregen, met veel perspectief. Een nieuw doel in mijn leven dat, door de uitdaging in deze nieuwe functie, weer uitzicht geeft. Anne draag ik met mij mee. Ik ervaar dat de kwaliteiten die ik bij haar altijd zo waardeerde, nu ook een deel van mij zijn geworden.’

Onno B (38)

Eindelijk stond ik stil, dat was echt een verademing.

Ik weet het nog goed, het eerste gesprek bij Marjolijn, mijn hoofd draaide in die tijd helemaal door. Ik had zoveel vragen ... Hoe moet dit? Lukt het me? Wat wil ik eigenlijk? Mijn hoofd stond stil na dit eerste gesprek. Het was een verademing. ‘Sommige dingen mag je als vraag gewoon parkeren, zet het maar in je agenda, daar gaan we in april weer mee aan de slag ...’  Ik kon het toen loslaten ..., en toen zij daarna ook nog zei, ‘...en heb je er geen ruimte voor in april, dan verzet je het weer naar later ...’ Het was zo eenvoudig en het hielp me.

Met de modules ben ik rondom de Kerst gestart, ieder dag was een stukje voor mij. Het was een half jaar nadat mijn partner was overleden. Ik had weer aandacht voor mijzelf, alles draaide in het laatste jaar om hem en zijn gezondheid, nu nam ik tijd voor mezelf.

De online modules hebben mij daar erg goed bij geholpen. De structuur, de heerlijke tips, het hielp me enorm. Bijvoorbeeld iedere dag een kwartier opruimen, gewoon de eierwekker zetten, ik doe het iedere dag zowel thuis als op kantoor. Ik hoef dan niet nog meer te doen en kan tevreden na een kwartier stoppen.

Het uur lezen op zondagochtend, dat is echte tijd voor mezelf. Het is zo’n gewoonte geworden waar ik naar verlang. Ik rende de hele week maar door, nu heb ik beslissingen genomen wanneer ik wel en niet werk. Ik werk minder en doe veel meer, omdat er structuur is, geen stress en als die er is, dan weet ik er mee om te gaan.

Ik lees regelmatig terug wat we in de persoonlijke coachingssessies hebben gedaan. Ik denk er weer over na, kijk hoe het gegaan is en doe ‘t. Ik wandel bijvoorbeeld iedere avond- dat is een moment van ontspanning voor mezelf. Ik laat de dag los. De kinderen vragen al aan me: ‘Mam, ga je nog even wandelen?’ Het hoort er voor hen ook bij.

Door het verlies van mijn partner kijk en ervaar ik het leven anders. Ik weet nu wat voor mij belangrijk is en wat minder of niet. Ik kan me niet meer druk maken om iets, waar een ander totaal door gestrest raakt.

Wat ik erg prettig vond, is dat alles wat er op mijn werk gebeurde ook een plek had in de sessies. Ik heb er voor gekozen om anders te gaan werken en wonderlijk genoeg doe ik nu hetzelfde werk in minder tijd. Bovendien heb ik een beter resultaat en minder stress.

Mijn werk is inderdaad niet meer allesoverheersend. Ik laat trouwens veel meer aan anderen over in mijn team. Ze krijgen de verantwoordelijkheid en werken daardoor met meer enthousiasme. Het boek ‘Licht op Verlies’ raakte me en heeft me nog meer inzicht gegeven in de manieren waarop je kunt overleven. De verhalen vond ik zo herkenbaar. Daar heb ik veel aan gehad.

Ook de test heb ik tussen de modules door steeds herhaald. Het gaf me inzicht in hoe het met me ging op dat moment. Ik weet nog dat ik zo laag scoorde en het ook echt herkende dat ik aan het ‘overleven’ was. De tweede manier van overleven, ik herkende het. Ik kon soms zo boos uitvallen, terwijl dat helemaal niet bij mij past. Dat heb ik nu niet meer, dat overleefgevoel. 

Laat ik het in één zin samenvatten:

• Ik heb geleerd om tijd te nemen en te aanvaarden wat er is.
• Dat geeft me veel energie en deze  zet ik in voor wat ik belangrijk vind.

Hetty (48) afdelingshoofd op een ministerie.

Martin (43): manager afdeling- Verzekeringen


‘Ik heb inzicht gekregen in hoe ik mijn rouw verwerk. Met de duidelijke oefeningen en handvatten die ik kreeg, ben ik aan de slag gegaan. Ik vertrouw weer meer op mezelf en op mijn werk heb ik de regie terug. De communicatie met mijn team is verbeterd.’

Irina (38): secretaresse


‘Ik heb meer inzicht in mijzelf gekregen. Ik kan de wereld om mij heen niet veranderen, ik kan er wel anders naar kijken. Het is gek om te voelen dat het werken aan één thema, tien anderen laten meerollen. Het leek me eerst zo'n onbegonnen werk. Ik heb diverse verlieservaringen gehad. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Door de deskundige, ervaren en warme begeleiding heb ik mijn gevoel van machteloosheid in de ogen gekeken. Het licht er op gezet. Ik zie het leven weer als zinvol.’

Monique (46): arbeidspsychologe


‘Ik voel me dankbaar voor de inzichten die ik helder heb gekregen. Ik ben mij bewust geworden over hoe ik met anderen en mijn collega’s over mijn verlies communiceer. Het was nodig om mijn eigenwaarde te herstellen en om contact te krijgen met anderen. Ik durf nu te vragen wat ik nodig heb en kan ook duidelijker mijn grenzen aangeven.’

Jan Peter (56) teamleider


‘De Licht op Verlies-training heeft mij teruggezet in het leven. Ik was verlamd door mijn verlies, ik voelde me futloos. Ik heb weer het gevoel dat het de moeite waard is om er te zijn. Ik kan nu terugdenken aan het verlies van mijn vrouw, zonder mij verlamd te voelen. Het heeft een plek- het is een feit. Mijn verdriet is als een litteken, dat blijft. En ik kan opnieuw ademhalen. Ik richt me opnieuw naar de toekomst.’



Anne Myrthe (25) beleidsmedewerker


‘Ik heb weer naar mijn verdriet mogen kijken en dat gaf verdieping. Ik heb prima handvatten aangereikt gekregen om er in het dagelijkse leven iets mee te doen. De training was heel waardevol, deskundig en vol warmte. De aandacht voor elke deelnemer was optimaal en de trainers wisten goed te kijken naar wat er met je gebeurde en wat je nodig had.’

Menno (31) onderwijskundige


‘Na de LOV-training ben ik met rust in mijn hoofd en met nieuwe energie naar huis gegaan. Ik ben me bewust geworden van emoties in mijzelf die ik dacht te kennen, maar die toch heftiger waren. Ik word er nu niet meer door geregeerd. Ik heb daardoor meer grip op mijn reacties gekregen.’



Irina (62) docente op een Hogeschool


‘Ik heb meer inzicht in mijzelf gekregen. Ik kan de wereld om mij heen niet veranderen, ik kan er wel anders naar kijken. Het is bijzonder om te voelen dat het werken aan een thema, tien anderen laten meerollen. Het leek me aanvankelijk zo'n onbegonnen werk. Ik heb diverse verlieservaringen gehad. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Door de deskundige, ervaren en warme begeleiding heb ik mijn gevoel van machteloosheid in de ogen gekeken. Het licht er op gezet. Ik zie het leven weer als zinvol.’

Jan Pieter (44) jurist


‘Mijn cirkel van verdriet is doorbroken. Ik heb meer zicht gekregen op wat mijn denken met mijn lichaam doet en hoe ik dat dan toch kan sturen. Ik zit op de goede weg. Ik heb me in tijden nog niet zo ontspannen gevoeld.’

Marise (38) team-assistent


‘Ik dacht voordat ik naar de training ging, dat ik alle verhalen niet aan zou kunnen, dat het mij te veel zou worden. Dat was helemaal niet zo. Ik voelde mij daardoor juist verbonden met de anderen en zij met mij. De training heeft me ongelofelijk goed gedaan.’

Nico (38): tandarts


‘Ik heb mijzelf teruggezet in het leven. Ik was verlamd door mijn verlies, ik voelde me futloos. Ik heb weer het gevoel dat het de moeite waard is om te leven. Ik kan nu terugdenken aan het verlies van mijn vrouw, zonder mij verlamd te voelen. Het heeft een plek- het is een feit. Mijn verdriet is als een litteken, dat blijft. Ik belandde net niet in een burnout.’

Rien (50): werktuigbouwkundige


'Ik ben me bewust geworden van emoties in mijzelf die ik dacht te kennen, maar die toch heftiger waren. Ik word er nu niet meer door geregeerd. Ik heb daardoor meer grip op mijn reacties gekregen. Dat is gekomen doordat ik mijn emoties op een goede manier heb kunnen ontladen.'

Van loos naar vol.

Mijn ervaring rondom de Licht op Verlies-training

‘Van Loos naar Vol’

Bij een bezoek aan mijn huisarts bracht ik ter sprake dat ik nog steeds zoveel moeite had om de plotselinge dood van mijn vader te verwerken. En dat was al bijna vier jaar geleden. Ik wilde zo graag verder maar op de een of andere manier leek ik te blijven hangen in een akelige periode. Mijn huisarts stelde Licht op Verlies voor. Ik ben mijn huisarts nog steeds dankbaar. Het lijkt alsof ik vanaf dat moment langzaam terugkwam uit de mist.

Ik worstelde met een vraag: ‘Hoe ontkom ik aan het gevoel dat alles zo loos is’? Want ik voelde me doelloos, rusteloos, lusteloos, hopeloos. Deze gevoelens leken eindeloos. Ik was vastgelopen. Heel bewust ben ik die maandagochtend van huis gegaan naar de training van Licht op Verlies. Nerveus en tegelijkertijd blij opgewonden. Ik had een groot vertrouwen in de LOV-training en ook op de afloop. Er was iets in mij waardoor ik me sterker dan ooit voelde, kwetsbaarder ook, en dat durfde ik te laten zien.

Wat absoluut aan dit gevoel heeft bijgedragen is de intake; de rust van het gesprek evenals het inlevingsvermogen van Marjolijn, de trainer/coach. Ook mijn eigen duidelijkheid en helderheid tijdens de intake gaven al veel vertrouwen. Tijdens de LOV-training is duidelijk geworden waar mijn knelpunten zaten. Ik ben erachter gekomen dat ik veel te ingewikkeld met mijn gedachten bezig was. Krampachtig probeerde ik mijn hoofd omhoog te houden.

Daardoor raakte ik verstrikt in emoties en gedachten. Dit heeft mij ervan weerhouden om aan iets nieuws te beginnen. Ik was mezelf kwijt geraakt. Een absolute eyeopener voor mij was, dat mijn omgeving mij ook kwijt was. Daar had ik echt nog geen 2 tellen aan gedacht. Ik ben er steeds maar vanuit gegaan dat de mensen in mijn omgeving wel aan mij zagen wat er in me omging; dat ik een lastige periode doormaakte. Ik voelde me vaak niet begrepen en ik werd dus ook niet begrepen. ‘als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg’.

Drie dagen. En wat is nou een uurtje. Maar met het uur, ik reken ook het verhelderende intakegesprek mee, werden de zaken steeds helderder en lichter. En voor die helderheid zorgde ik voor een groot deel zelf. Zo was het helemaal niet ingewikkeld om aan te geven waar ik aan wilde werken. Tijdens de LOV-training had ik verdriet. Het was een liefdevol verdriet. Mijn hele leven al heb ik verdriet voor een ander. Ik voel me verantwoordelijk voor het gemoed van de ander. Daar richt ik mij op. En daarin ga ik voorbij aan mezelf. Tanden op elkaar, even slikken en weer voorwaarts. Maar ondertussen stik ik van verdriet.

Het overlijden van mijn vader veroorzaakte dat ik niet dapper verder kon. Ik heb mezelf mijn fouten en onhebbelijkheden vergeven. En waarom zou ik wachten tot ik liefde van een ander mens krijg? Ik kan mezelf zoveel geven. Ik kies nu het tempo dat bij mij past. Wanneer ik onrust ervaar, dan schakel ik vrij gemakkelijk over naar rust. Dat doe ik door een plek te visualiseren. Op dit moment is dat het strand op Schiermonnikoog. Afgelopen hemelvaart was ik daar een paar dagen. Het was prachtig weer. Al voor tienen was ik op het strand. Ik was alleen en ik was de eerste. Onder een knalblauwe hemel, staand in het witte zand, de wind in mijn haar, de zon op mijn huid, de zee voor me en ik hoor haar geluid. Op dat moment voelde ik een onbeschrijflijke vrijheid. Wanneer ik mijn ogen sluit en me concentreer ben ik weer terug op die plek.

Tenslotte spreek ik steeds vaker uit wat ik voel. Dat komt doordat ik mezelf heb leren vertrouwen. Trouw zijn aan mij. Dat is ook precies wat ik er voor terug krijg. Er waren wisselingen gekomen in de mensen om mij heen. Sommigen vrienden zijn verdwenen. Weer een afscheid! Daar heb ik het verdraaid moeilijk mee gehad. Ook hier speelt trots een rol: het gevoel dat ik te trots ben om in de steek te worden gelaten. Dat was een inzicht voor mij. Ik blijk een behoorlijk ego te hebben! Ik, die altijd dacht zo bescheiden te zijn. Dat was wel een ontdekking. Het is niet fout of verkeerd; wel is het fair om dit te erkennen en ook hierin te groeien.

Het is niet zo dat mijn verdriet weg is. Het heeft een plaats gekregen naast zoveel andere zaken die bij mij / in mij horen. Dat komt doordat ik daar ruimte voor heb gemaakt.

Eerder schreef ik over de vraag die ik had: ‘Hoe ontkom ik aan het gevoel dat alles zo loos is’? Want ik voelde me doelloos, rusteloos, genadeloos, lusteloos, hopeloos. Deze gevoelens leken eindeloos. Ik was vastgelopen.

Nu, ruim anderhalf jaar na de LOV-training, ben ik begonnen aan een opleiding in het vakgebied waar mijn hart en mijn talenten liggen. Die stap heb ik kunnen en durven maken omdat ik heel bewust een aantal vaardigheden uit de LOV-training ben blijven toepassen.

Daardoor voel ik me waardevol, liefdevol, eervol, hoopvol, succesvol, zinvol en boordevol energie en zin in het leven.

Manon

Heb je behoefte aan meer informatie  of zou je willen reageren, dan kun je Manon mailen ikbenmanon@live.nl

Aandacht, stilte en delen met elkaar.

Lily Schuimer

organisatieadviseur bij PHAOS - in Driebergen

De week heeft meer gebracht dan ik van tevoren gedacht had.
Ik voel me in ieder geval echt lichter..!

De sfeer in de groep was uitstekend en zeer bijzonder. Dat was een aanvullend en onverwacht cadeau in dit programma. De bijdrage van jullie als trainers was hier zeker debet aan.
De begeleiding door de trainers was uitstekend. Het was een prima combi van afstand en nabijheid. Deskundig op het onderwerp. Goede combi in dynamiek van beiden.

Mijn belangrijkste ervaringen waren: Aandacht. Stilte. Delen van ervaringen met lotgenoten. 
De ervaringen zijn niet een op een te benoemen. Het gaat over zinnen. Oefeningen. Klik-momenten met emotie, gevoel, weten, herinneringen. Opdoen van andere percepties op je waarheid. Leren van datgene wat is. Het is het totaal van het aanbod dat heeft gemaakt dat ik tot in mijn ziel gevoeld heb waar de pijn, het verlies, maar ook het licht, leven en de liefde over gaat.

Deze retraite heeft meer inzichten gegeven over mezelf:

• Dat er na sterven altijd weer leven is. Dat rouwen goed, noodzakelijk en gewoon zeer pijnlijk en verdrietig is.
• Dat toestaan van rouw liefdevol is naar jezelf.
• Dat ik de verantwoordelijkheid heb om de dood, de pijn, de verwarring en alles eromheen een plek te geven. Verstoorde rouw kan lang doorwerken. Niet alleen op mijn eigen leven, maar ook op dat van mensen om me heen. Deze kan zelfs doorwerken in de volgende generatie.
• Dat er iets bestaat als eerste, tweede (en wellicht ook nog wel derde en vierde overleving).
• Dat overleven een essentieel onderdeel is van rouw.
• Dat de dood me sterker, liefdevoller en rijker heeft gemaakt.
• Dat ik door confrontatie met de dood ook geworden ben wie ik ben.
• Dat ik wil leren leven en werken met dit bewustzijn van essentie.

Wat heb ik geleerd om te kunnen toepassen in het dagelijkse leven?

• Geen pijn meer verhullen.
• Hulp leren vragen wanneer dat nodig is.
• Ik moet het zelf doen, maar hoef het niet alleen te doen.
• Ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven.
• Ik de leegte niet meer wil laten vullen door anderen.
• Opstellen van een praktisch plan om aan te pakken.

Met dank voor alles. De week was zeer bijzonder. De combinatie van kennisoverdracht, stilte, aandacht, ervaringsoefeningen. Jullie liefde voelen voor het vak. De zorgvuldige opbouw in het programma..

Het heeft me veel gebracht. Ik vermoed dat de impact pas goed na een tijdje te voelen zal zijn.

Warme groet,
Lily Schuimer

Lily heeft aangeboden dat diegene die meer wil horen over haar ervaring met deze retraite in Ierland, haar kan bellen of mailen.

Ik doe het nu anders

Chris Schmitz

Manager in De Zorggroep

Daar sta ik dan op Schiphol, wachtend op mijn mede reizigers waarvan ik alleen Marjolijn ken.
 Spannend, ja en ook benieuwd met wie ik de komende week in Ierland zal doorbrengen.
De twijfel en de vraag “waar ga ik aan beginnen” heb ik inmiddels achter mij gelaten. De kennismaking met de mede reizigers, Marjolijn en Jeanette, de trainers en de andere “lotgenoten”, volgt al snel en na het inchecken kunnen we al meteen het vliegtuig in.

Na een goede vlucht, staat een taxibus klaar om ons naar het ruim 140 km verder op gelegen verblijf Lios Dana op Dingle te brengen. De route loopt van het zuiden naar de west kust en voert door kleine Ierse plaatsjes en door mooie natuurgebieden. De uitstapjes her en der geven de gelegenheid om elkaar al iets te leren kennen. Toch is het voor mij in eerste instantie aftasten en ik ben dan ook wat teruggetrokken en stil.

Aan eind van de middag komen we aan bij de Lodge, die op een schitterende plek ligt met uitkijk over de zee. De bagage en het eten voor een week wordt al snel gezamenlijk uitgeladen en daarna volgt er een eerste rondgang door het huis. Iedereen kiest die kamer waar hij of zij zich goed bij voelt.
Na het avondeten wordt in grote lijnen het komende programma besproken.

Ik voel me inmiddels helemaal op mijn gemak en opgenomen tussen deze mensen. Ik ervaar dat het goed is om hier te zijn. De komende zes dagen, zo vertelt Marjolijn, zullen opgedeeld worden in 3 x 2 dagen. De eerste twee dagen staan in het teken van het verleden, de volgende twee in het teken van het heden en de laatste twee zijn gericht op de toekomst.

Het vertrek punt voor het verleden zijn de verlieservaringen, die elk van ons heeft mee- en doorgemaakt. Het ziek worden, of het plotseling overlijden van je naaste, soms nog recent, soms al jaren terug, het verdriet, de wijze van overleven, kenmerken ieders verhaal. Ik voel me bij elk verhaal intensief betrokken. Ik leef mee en ervaar het ontstaan van een diepere band tussen ons.

Naast het vertellen van ons verhaal, worden er ‘oefeningen’ gedaan, waarbij gevoeld wordt hoe ieder ‘overleeft’. Blijf je stilstaan of kom je in beweging na een ingrijpende gebeurtenis?. Doe je dit in je eentje of zoek je anderen op en wat betekenen anderen dan voor jou?

Ik kom in beweging, ik ga op zoek naar structuur en houvast. Heb de neiging om door te blijven gaan en maak geen pas op de plaats. Ik zoek niet meteen naar anderen, ervaar echter uiteindelijk dat anderen steun bieden”.

Eén van de ochtenden aan het begin van de week liep ik al vroeg mijn kilometers. Ik zag in dat mijn hardlopen in relatie stond met mijn overleven tot nu toe. Het steeds maar door blijven gaan, in hoog tempo en voorbij gaan aan mezelf. In een flits ging er door me heen “dit doe ik nu al zo lang” en “ik kan ook anders”.

Ik stopte met hardlopen en ik heb een tijdje naar de zee en de branding staan kijken. In alle rust, met diepe ademhaling en aandacht voor dat moment.
Ik deed vervolgens mijn schoenen en kousen uit en ben door de branding terug gewandeld. Genietend van de golven en het waterspel.

Ik besefte dat ik aan veel voorbij ga, en ook aan mezelf voorbij ga, wanneer ik een hoog tempo aanhoud en niet regelmatig stil sta en mezelf daardoor veel te kort doe.

Tijdens een oefening op de tweede dag voelde ik voor het eerst sinds lange tijd weer pijn, verdriet, angst. Door de zorgzame, toegewijde en integere begeleiding van Marjolijn en Jeanette kwam ik bij een diepere emotionele laag in mij zelf.
 Juist door alle oefeningen en opdrachten in deze week, voelde ik steeds meer energie door mij heen stromen.

Daarnaast hebben we in deze week ook tochten gemaakt door de omgeving. Mooie vergezichten van de bergketen, groene heuvelachtige gebieden, hoge golven die tegen de rotsen slaan. We bezochten een aantal Keltisch historische plekken van enkele duizenden jaren terug. Het was indrukwekkend en het zorgde voor een goede afwisseling in het programma

We bezochten een pub waar een bekende Ierse zangeres optrad. Temperamentvolle Ierse muziek wisselde zich af met lieflijke en enigszins melancholische zang. Een bijzonder sfeervolle en bijna huiselijke avond!

De twee laatste dagen zijn we aan de slag gegaan met het kijken naar de toekomst. Wat vind ik waardevol, wat zou ik willen doen en hoe? Ik zelf heb ervaren dat ik essentiële keuzes te maken heb en dat ik wil maken vanuit betrokkenheid.

Vanuit de ervaringen en inzichten van deze week maakte iedereen een concreet plan om daar thuis aan te gaan werken. Sommige doelen zijn op korte termijn realiseerbaar, andere op langere termijn. Elk plan is in grote lijnen aan elkaar gepresenteerd en waar nodig nog geconcretiseerd.

Het was een intensieve, prachtige week, die nog iedere dag door mij heen ‘speelt’. Er groeide een hechte band met elkaar. Aan het plan dat ik me had voorgenomen heb ik gewerkt en heeft me verder geholpen om de ervaringen van deze week concreet vorm te geven.

Ik ben erg dankbaar dat ik deze week heb mogen doen.